O KADAR

Islandık biz,
Üzerimize yağan yağmur,
Damlalarından.
Kaç bahar daha görecek,
Usanmamış gönlümüz.
Zümrüdü anka kuşuna bindik,
Gök kuşağında gezindik,
Gün ışığına çıkmamış hayallerle avunduk,
Mutlu olmak dileğimizdi,
Şarkılardan fal tuttuk kendimize,
Şimdi herşey daha bir başka,
Güzellik girdi şekilden şekile,
Hatırımız da kalan yarım sevdalar.

Bir iz bile taşımıyor benliğimiz,
Yüreklerimiz çöl ateşinde kavrulmuş,
Bütün sevdaları uçurmuşuz ,
Bilinmeyen diyarlara.
Bütün sevgileri dağıtmışız,
Gönlü boş yaşayanlara,
Dağıtmışız neyimiz varsa elimizde kalan,
Kalpler yaralı, gönüller sevdalı,
Uykusuz geçiyor ,
Sevdamız yoksa yanımızda,
Ağlıyor gözlerimiz,
Susuz kalmış ve suya hasret,
Hayatı yaşıyoruz hiç düşünmeden.

Islandık biz
Yağmurdan değil,
Gönül sevdasından,
Ne kaldı elde,
Koca bir hiç,
Yaşadığımız kadar ,
Nefes aldığımız kadar,
Ve insan gibi yaşayan biz.
Dışarıda fırtına,
Dışarıda tipi, kar,
Başımızda bekleyen Azrail,
Başaramadık biz,
Ne sevmeyi, ne sevilmeyi,
Birkaç dilde kalan ismimiz,
Birkaç solmuş anılar,
Bizi unutana kadar dillerde yaşayacağız,
O kadar varolacağız.