Bildiklerimizle sevmiyoruz,biz hiç kimseyi; aksine bilmediğimiz kadar sevebilmek yazılmış kaderimiz. Ne kadar biliyorsak,tanıyorsak bi o kadar kaçıyoruz ,aşkdan ve sevgiden.
Sen benim ,seni bilmeme sebeptin! Şimdi bomboş bir yürekte, bomboş bir odada ,bomboş bir zaman da yaşıyorsam, hesabı senden başka kime sorabilirim? Koca bir yokluğun izlerini taşıyorsa gözlerim, ben artık kimi seni sevdiğim gibi sevebilirim?
Sen bana hak mıydın, ceza mı; hala karar veremedim ve veremeyeceğim! Bir çizgisi olmalıydı hayatın ve aşkın...
Denize koyulan dubalar gibi, birisi bana''Buradan öteye geçmeyin,yoksa boğulursunuz" demeliydi,bana.Kimse hiç bir şey söylemedi,ne de bana nasihat eyledi. Sen, kendi gecelerinden sorumlusun, hem de bana yaşattığın yalnız gecelerden.Ben ,seni severken sen,beni tükettin neden? Kim bilir beni sevmedin,benden intikam aldın bilmeden... Sebebi sensin... Mutluzluğumun ,yalnızlığımın.Büyük bir suçun ilk şüphelisi sensin. Çünkü herşeyin sebebi sensin.Beni seviyorum diye kandırdın neden? Ardından dökülmeye başladı dünyanın o koca koca yükleri üstüme benim. Belki kimse senden daha fazla acı vermedi,kimsede yakmadı senin yüreğimi yaktığın kadar... Ama hep uğraştılar , bir sürü dert verdiler bana. Ayrıca kimse senin canımı yaktığı kadar can yakmadı diyorsam, sanma ki onlar yeteneksizdi;sanma ki onlar beni sevmedi.Şu da anla ki hiçbiri senin kadar sevmedi,senin kadar sevilmedi!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder