BEN

Bir gün uzaklardan geldim ,bu şehre,

Bir masalı yaşadığım yer ve ayrılığı tatdığım şehir,

Marmaris bir sevda gibi beni kucakladın sen...

Armutalan,Beldibi, Sarıana ve Aksaz.

Bana heyecan veriyor hep denize baktığımda,

Her birinin ayrı adı her birinin ayrı bir tadı var...

Oturup içtiğim çayı, yediğim poğaçayı,

Ufakta olsa elimden geldiğince eğlendiğim şehir..

Cebimde beş kuruş kalmadığı günlerim...

Her geri döndüğümde Marmaris sanki beni yeniden selamlıyor,

Vazgeçemiyorum,ben bu şehirden ve sevdamdan...

Hangi gün hangi zaman olduğunu hatırlamıyorum,

Her elime aldığımda resmini, sevdamı arıyorum.

Aklımdan Marmaris'i delicesine gezmek istiyorum,

Ama ne ben gezebildim, bu şehir de ne de unutalabildim.

Bir ayrılık vurdu beni  bir sabah ,sevdadan yana,

Savruldum ben de dört bir tarafa yana yana...

Tek bir kelime çıkmışdı,o gülen gözlerinden,

Bu aşkı ve bu sevdayı bitirmek dönmecesine..

‘Ayrılmalıyız’ diyordu, inanamıyordum bu ne demekti,

Tam sevgimi her şeyimi tam ona verecekken ben.

Boyun eğdim onun bana söylediklerime hiç konuşmadan,

Koştum deli gibi Marmaris sokaklarında ben...

Yoruldum bir yıkık viraneye döndü gönlüm.

Güçten düşüşümü, acımı görme bilme diye kaçdım,

Bu güzel şehirden senin yüzünden.

Güneş doğuyordu Marmaris’de ve ben bir söz verdim ,

Bir daha asla sevip sevilmeden dönmem bu şehire.

Bir daha ama bir daha asla acı çekmek istemiyorum ben de.

Çünkü artık hem sevip hem de sevileceğim .

Tek yol çizdim kendi kendime sevmek için,

Evlenmek bir ömür yaşamak için sevebilirim ben de.

Ve o gün Marmaris şahidimdir ve ona söz verdim ben.

Dinle Marmaris  sana sesleniyorum sen bana şahitsin.

''Sen beni hem sevindirip hem de üzen şehir değil misin?''

Beni de tekrar üzeceğini sanıyorsan yanıldın Marmaris,
Bir daha asla üzülüp ağlamayacağım ve üzülmeyeceğim.


Şunu da bil Marmaris ben seni sen olduğun için seviyorum,

Bana yaşattığın acıyı ve sevinci gördüğüm için seviyorum,

Sen beni hiç yalnız bırakmadığın için seviyorum,

Ben sen de yaşamayı seviyorum!!!